En zo begon het…

‘TELL ME A PICTURE AND I’LL DRAW YOU A STORY…’

Al zolang ik me kan herinneren is het ons toevluchtsoord. Een denkbeeldige droomplek waar alles goed is en het leven simpel.
Die hide-away is een veranda. Vastgeknoopt aan een bescheiden houten huisje, met uitzicht op de bergen. Bij helder weer zien we zelfs een glimpje meer. Dampende koppen thee, lekkere schommelstoelen, zelfgebakken taart…en verder?

Verder eigenlijk heel weinig. Op de verweerde houten tuintafel even verderop staat een typemachine, ernaast liggen een schetsboek en een fototoestel. Ons werkgerei. We hebben net ons nieuwste boek gesmeed en genieten nu even van lekker-helemaal-niks. Werklui. Letterlijk. Onze kinderen spelen even verderop.
Ze doen tikkertje, verstoppertje en klimmen in bomen. Dat houden ze vol totdat het donker wordt. Met gemak!

HA! HOE ANDERS IS DE REALITEIT. VREDIG EN RUSTIG AMMEHOELA. IDYLLISCH? HELEMAAL NIET.

En tóch, en tóch… het circus van alledag ís ons leven. Het denderende dagelijkse leven.
Met al z’n leuke, grappige, ontroerende, tumultueuze, boze, vrolijke, intens verdrietige, struikel-, twijfel- en opkrabbelmomenten.

Het leven dat we overal mee naartoe nemen. Oók naar onze veranda. We zijn inmiddels een beetje ouder en iets wijzer geworden…

Line + Lasse by Some small stories©

Toch doen we het nog steeds. Wegdromen bij het idee van dat ‘huisje in de bergen’. Zo af en toe spreken we er daarom af. Nu óók voor ’t echie. Gewoon, omdat het zo’n fijne plek is om even stil te staan. En de tijd te nemen om het leven ‘recht te zetten’.

‘KOM OP; VERANDA-TIJD’, ZEGGEN WE DAN TEGEN ELKAAR. ‘KOFFER INPAKKEN EN GÁÁN.’

En zo smeden we samen some small stories. Met pen en inkt en soms een fototoestel maken we ieniemini-reisverslagjes van alledaagse avonturen, onverwachte schatten en grappige ontmoetingen. Zónder haast…

LINE + LASSE