Het is rood. En het lonkt.

Ferrarirood

Ze zit op haar knieën voor het keukenraam dat uitkijkt op straat.
De lage verwarming is haar tafeltje. Zachtjes maakt haar pen krasbewegingen op het papier.
Ze kijkt naar buiten, knijpt haar ogen geconcentreerd samen en gaat dan weer ingespannen verder.
Heel stilletjes.

Ze zit ín haar tekening.

Met een half oog geniet ik van wat ik zie, terwijl de rest van mij een gesprek voert.
Ik zou me het liefst op mijn knieën willen laten zakken om, net zo stilletjes als zij tekent, tóeschouwer te zijn. Even ontsnappen. Heerlijk stil in mijn eigen bubble.

Helaas. Grote mensen zijn daarvoor – meestal – veel te keurig en braaf.
Yep, so am I.

Dan port ze me in m’n been.
Glanzende ogen, rode wangen: ‘Klaar!


Kijk. Da’s nog eens een uitzicht. En dat voor je eigen deur!
Een huis op wielen. Ooit een brandweerwagen. Nu een rijdend vakantieverblijf.
Op een haar na klaar voor het avontuur! En ook nog eens te huur.
Inclusief dit kunstwerk. Maar zonder de maakster.

Line + Lasse

 

2 comments

Geef een reactie