Meet CAROLine

HUSSELEN EN PUZZELEN

VAN JONGS AF AAN AT IK ALLES WAT LETTERS HAD.
AlS IEMAND ME KWIJT WAS, ZAT IK ERGENS MET EEN BOEKJE IN EEN HOEKJE.
MAAR IK WILDE ÓÓK AVONTUREN BELEVEN.
 

Niet dat ik nou zo’n ontoombare expeditiedrang had. Het was meer dat ik mezelf helemaal kon verliezen in de verhalen van De Vijf van Enid ‘Blieton’. Verdwenen schatkaarten opduikelen en gouden munten vinden?
Dat wilde ik ook!

OOK TOEN IK OUDER WERD, ZETTE MIJN SPEURTOCHT NAAR MINI-AVONTUREN ONVERMINDERD DOOR.

Ik was niet alleen ‘ontdekkingsreiziger’, maar legde mijn expedities ook vast. Ik schreef stapels schriften vol met spannende vakantieavonturen en maakte foto’s van alles wat ik maar mooi vond. Het werden mijn eigen verhaaltjes. In de vorm van plaatjes en schrijfsels.

En toen werd ik nóg een slagje ouder; mijn leven vulde zich met een prachtig manmens, een lief klein Meneertje en een evenzomooi Meisje. Avontuur te over!

ALLEEN…DÁT AVONTUUR VANGEN BEEK EEN SLAGJE INGEWIKKELDER.
HOE DAT KWAM? MMM, ONGEVEER ZÓ: ALS IK NOU EERST…, DÁN…!

Ken je dat? Van die redenen die eigenlijk geen echte redenen zijn, maar die heel overtuigend klinken als je ze maar vaak genoeg herhaalt?

Als ik klaar ben met het opruimen van de zolder, dán…
Als ik dat lastige gesprek op mijn werk achter de rug heb, dán…
Als ik eerst al dat onkruid uit de tuin te lijf ben gegaan, dán…

EN TERWIJL JE DAT QUASI-NIJVER LOOPT TE BEDENKEN EN VOL GOEDE MOED JE KLUS(SEN!) PROBEERT TE KLATEN, GEBEURT ER IN DE TUSSENTIJD VAN ALLES.

Meet Line by Some small stories©

Eén van je kinderen valt van z’n fiets.
Pleisters moeten worden geplakt.
Kusjes uitgedeeld. En snoepjes.
Want ook dát helpt.

De kattenbak stinkt. Moet NU worden verschoond. Manvriend komt thuis.
Wil zijn verhaal kwijt. En o ja, die papieren voor de verzekering, die moesten óók nog op de post!
Pffff…

Lange tijd worstelde ik met het vinden van tijd om óók – ergens – in mijn nieuwe gevulde denderende dagelijkse leven te doen wat ik eigenlijk altijd al zo graag deed.

Plaatjes maken en husselen met letters, woorden en zinnen.

TOTDAT IK ME REALISEERDE: DIT CIRCUS VAN ALLEDAG IS JE LEVEN. EN FOTO’S MAKEN EN SCHRIJVEN MOET JE – NET ALS ÁL DIE ANDERE DINGEN – GEWOON DOEN IN DE GATEN EN KIEREN VAN JE BESTAAN.

Niet in eenzame opsluiting op een droevige zolder (dat romantische beeld is best hardnekkig en – op een vreemde manier – nog heel aantrekkelijk ook!), maar gewoon waar en wanneer het kan. Doen! In stukjes en in snippertjes. Doen! Want het avontuur voltrekt zich, in al z’n kleinheid, récht onder je neus: met onsjes geluk en verwondering, porties verdriet en blijheid, boosheid, geintjes en grijnsjes.

Niet per sé groots en meeslepend, wel heel dichtbij. En herkenbaar.

SAMEN MET M’N SUPERSIS BESLOOT IK ONZE AVONTUREN TE BUNDELEN.

Als reizende reporters treffen we elkaar vaak op onze denkbeeldige veranda (veel aantrekkelijker dan een saaie zolder). Daar kiepen we onze bomvolle koffers leeg. En ook onze hoofden.

SOME SMALL STORIES SMEDEN WE PUUR VOOR ONS EIGEN PLEZIER.

ZONDER DEADLINES.
NIET OP BESTELLING.

Maar recht uit ons hart. En mét tomatensoep!

CAROLINE