Meet JUDITH

Plaatjes & palletten

Op m’n vierde wilde ik graag nieuwe pantoffels. Zakgeld had ik nog niet. Maar ik kon wél goed knutselen.
Dus toen ik ’s avonds in m’n bed stapte was dat niet om te slapen  – daar had ik helemaal geen tijd voor – maar om een PLAN te smeden. De volgende dag stond ik opgewonden op; klaar om iets te gaan maken!
Gele joggingstof, karton, een schaar en een nietmachine. Dat moest lukken!
En zowaar: ik fabriceerde nieuwe pantoffels en wandelde er de hele dag tevreden op rond!

Teken- en knutselspullen. Ik kon er geen genóeg van krijgen.

Meet Lasse by Some small stories©

En dus stonden ze met Sinterklaas altijd op m’n verlanglijstje.
Samen met boeken.
Om de leuke verhalen,
maar meer nog om de mooie plaatjes. De allermooiste plaatjes waren van Quentin Blake, wow.

Maar verhalen vond ik ook leuk.
Ik was gek op de boeken van Roald Dahl. Net als de rest van mijn familie trouwens: wat hebben we gelachen om de GVR.
We maakten er zelfs onze eigen familietaal van: aan een halve flitspopper en een kwart fropskottel hadden we genoeg om elkaar te begrijpen.


Mijn zwak voor plaatjes beperkte zich niet tot boeken alleen. Ik zag ze overal. Altijd!

Thuis, op straat, op school, onderweg, op reis… De wereld bleek een beeldenstorm! Vol leuke verhaaltjes!
Als mijn moeder vroeger voorlas bijvoorbeeld – voor het slapen gaan, of in de auto als we op vakantie waren – , keek ik altijd ondersteboven naar haar gezicht. Ik deed net alsof haar kin haar neus was. Alles bewoog synchroon, het zag er grappig uit. Als we gingen kamperen, verzon ik voor alle bijzondere, inspirerende en geinige mensen op de camping namen. Een beroep. Een hobby. Een huisdier. En op school en op tv bekeek ik met welke dieren ik mensen kon associëren. Was die mevrouw nou een parmantige poedel of had ze eigenlijk meer weg van een happende hamster?

Altijd ben ik beelden en kleuren blijven bewonderen. Heb er m’n werk van gemaakt. En slurp nog steeds plaatjes en paletten.

Zoveel mensen om naar te kijken en naar te luisteren.
Zoveel karakteristieken.
Zoveel om om te zetten in beelden…
Zoveel te vertellen.

Over al die leuke mensen, maar ook over mijn eigen dagelijkse dingen. Over thuis, mijn mannenhuishouden. Over mijlpalen en overwinningen. Over verdriet en fuifjes. In m’n hoofd worden het allemaal kleine beeldverhaaltjes: mini-reisverslagjes van alledaagse avonturen.

Dat ik ze nu eindelijk samen met m’n supersis verpak als Some small stories is een feestje.
We dromen niet langer alleen over onze denkbeeldige veranda. We werken er echt! Samen!
Op afstand dichtbij…

‘Tell me a picture and I’ll draw you a story…’

Ik voel dezelfde opwinding als lang geleden bij mijn gele pantoffels…
En dat is het leukste wat er is!

Judith