Aan tafel… Van mei voor jou #19

We proberen het écht. Heus. Serieus. Maar ik verdenk onze keukenstoelen ervan te werken als een soort springveren. Zodra er ook maar íets is dat af kan leiden, schieten onze kinderen als een pijl omhoog. Flop, van tafel.
Ongeacht het menu van de dag. Het is niet eens een kwestie van ‘lus-ik-nie’.
Er zijn gewoon té veel impulsen om gehoor aan te geven. Netjes aan tafel blijven zitten terwijl we eten, kortom, is er bij ons niet bij.

Er móet af en toe een rondje gerend worden. Even iets opgehaald worden. Gedemonstreerd.

En zo worden we, naast de gehaktballen, zo ongeveer dagelijks getrakteerd op de nieuwste Ninja-acties, stoere slidings, balletdansjes, nieuwe liedjes. Krijgen we frequente updates over de groei van de moestuintjes (hup, kweekbak op tafel, past nog net naast de sla, liniaal uit de kast: ‘Kijk ’s pap, al vier meter!’)

En dan is er nóg iets dat afleidt.

Ons uitzicht.

Inconsequent als we zijn, staan we regelmatig met z’n víeren naast de tafel.
Om ademloos te kijken naar wat er getoond wordt aan de andere kant van de ramen.
Dat hele opvoedkundige ‘Kom-op-jongens-ga-nou-eens-zitten-we-zijn-aan-het éten!’, schuiven we moeiteloos aan de kant als we worden verrast door een openluchtspel.

VMVJ#18 (3) by Some small stories

‘Een avond-vuurwerk-schilderij…’, noemt Meis dat.

De paletten die voorbijschuiven zijn af en toe adembenemend. De verf lijkt op het moment zelf gemengd te worden. Nog een kloddertje roze híer… Een streek oranje daar. Soms is het alsof er een heel leger aan kunstschilders koortsachtig z’n best doet om dat doek maar zo mooi mogelijk in te kleuren.
Het schouwspel duurt nooit lang. Maar is juist daarom onweerstaanbaar.

 Blijven zitten? Beter van wel natuurlijk.

Maar hoe kún je? Je móet toch opveren als je zoiets ziet? (En ja, natúúrlijk was het die stoel die me dat zetje gaf). Je fototoestel uit de kast grissen. Je naar buiten haasten, op de tuintafel springen en proberen er een stukje van te grijpen? Voor de goede orde: ik ben degene die er het meest op hamert te blijven zitten als we aan het eten zijn.

VMVJ#18 (7) by Some small stories

 Maar Soms moeten regels wijken voor magie.

VMVJ#18 (8) by Some small stories

Waarschijnlijk denken mijn kinderen er net zo over…

PS Pas toen ik in alle stilte ging zitten om de foto’s te bekijken, zag ik dat jouw naam erop stond:
een prachtige krachtige K.
Wat zal je af en toe moeten grijnzen om die kleine stuiterballen.
En om die ouders die er, met hun beste bedoelingen, nét zo’n potje van maken.
Gelukkig hebben we nog ruim tien jaar ‘oefen-tijd’.

Als ze achttien zijn lukt het ze vast: aan tafel blijven zitten.
En ons misschien ook wel.

 

 

Geef een reactie